مناسبات ملت نبوی و حکمت عملی در اندیشه فارابی
مطالعه روابط دین و فلسفه سابقهای دیرین در آثار حکمای مسلمان دارد. شاید بتوان فارابی را پیشگام فیلسوفان مسلمان در ارائه یک نظریه هماهنگ و فراگیر در باب مناسبات دین و فلسفه قلمداد کرد. وی ضمن باور به یگانگی آموزههای این دو منظومه فکری، دین را تجلی تعلیمی و تأدیبی حکمت میداند. حکمت عملی به عنوان بخش...
Enregistré dans:
Auteur principal: | |
---|---|
Format: | article |
Langue: | FA |
Publié: |
Imam Sadiq University
2019
|
Sujets: | |
Accès en ligne: | https://doaj.org/article/a8ae6b2ed10d45278c630e45d4e16b23 |
Tags: |
Ajouter un tag
Pas de tags, Soyez le premier à ajouter un tag!
|
Résumé: | مطالعه روابط دین و فلسفه سابقهای دیرین در آثار حکمای مسلمان دارد. شاید بتوان فارابی را پیشگام فیلسوفان مسلمان در ارائه یک نظریه هماهنگ و فراگیر در باب مناسبات دین و فلسفه قلمداد کرد. وی ضمن باور به یگانگی آموزههای این دو منظومه فکری، دین را تجلی تعلیمی و تأدیبی حکمت میداند. حکمت عملی به عنوان بخشی از حکمت مطلق که با زبان حقیقت و برهان سخن میگوید، از این قاعده مستثنی نیست. از همین رهگذر تعالیم دینی ناظر به افعال ارادی انسان را همان آموزههای حکمت عملی میداند که به زبان تمثیل و با روش اقناعی القاء شده است و وجه عملی دین، یعنی شریعت را آموزههای حکمی مقدر به اعراض و احوال زمانی-مکانی معرفی میکند و با پیشکشیدن عناصر فراتاریخی-ماوراء طبیعی میکوشد تا اعتبار، شمول و دوام آموزههای شریعت تبیین نماید. از این رو از طریق اتصال وحیانی اعتبار و شمول آموزههای عملی دین را تأمین کرده و با طرح فقاهت به عنوان تکملهای بر ختم نبوت دوام شریعت را تضمین مینماید. |
---|